Liternictwo

Wobec rozwoju piśmiennictwa w dobie renesansu wiele uwagi poświęca się literze. Spotyka się teksty pisane ręcznie, monumentalne litery kute w marmurze - w napisach na pomnikach, grobowcach, świątyniach, wreszcie także drukowane w książkach. Renesans nawiązał w literze wielkiej bezpośrednio do kapitały rzymskiej, a w małej do minuskuły karolińskiej, opartej przecież także na proporcjach litery klasycznej. Wielu wybitnych artystów zajmowało się opracowaniem kształtu i proporcji liter, wyliczając współzależności między elementami za pomocą geometrii. Tak powstała antykwa renesansowa, oparta na proporcjach litery rzymskiej, odznaczająca się doskonałością i szlachetnością formy. Do najwybitniejszych mistrzów litery należał ma-tematyk i geometra - Luca Paccioli. Zajmowali się pismem również Leonardo i Diirer. Strony komponowano według zasad kompozycji klasycznej. Tekst jest bardzo czytelny, sprawia wrażenie klarowności i jasności. Łagodna rytmika pionów, poziomów, skosów i łuków tworzy układ harmonijny, spokojny i wytworny. Pewne znaczenie miała też rytmika zróżnicowanych grubości elementów. W związku z rozwojem drukarstwa opracowano po raz pierwszy czcionkę antykwową. Staranne składanie wyrazów, wierszy, stron stworzyło sztukę drukarską - typografię. Pięknym przykładem związku litery z architekturą może być napis łaciński obiegający wokół kaplicę Zygmuntowską. Zestrojony tematycznie z dziełem, ma także znaczenie dekoracyjne.