Malarstwo
Najwybitniejsze i najbardziej samodzielne osiągnięcia miało malarstwo. Wiek XV jest jeszcze okresem przenikania się tendencji nowych i starych. Na przykład Roger van der Weyden w swoim Ukrzyżowaniu przedstawił dramat w konwencji średniowiecznej, ale scenerii renesansowej. Ból, cierpienie fizyczne i duchowe zasugerował artysta ostrymi załamaniami szat, silnym kontrastem kolorystycznym między błękitem płaszcza Marii a czerwienią szaty Jana (barwy symboliczne) i zbolałą, naznaczoną piętnem śmierci twarzą Chrystusa. Dwa czarne anioły jak symbole żałoby unoszą się nad renesansowym, pogodnym pejzażem, pełnym powietrza i światła. Sportretowane tu postaci fundatorów obrazu są już tej samej wielkości co figury świętych. Bliżsi renesansu są artyści tego samego okresu -Hubert i Jan van Eyckowie. Byli z początku miniaturzystami związanymi z dworem burgundzkim, co odbiło się zresztą w formie artystycznej ich późniejszych dzieł malowanych w technice temperowej i olejnej. Im właśnie przypisuje się wynalazek techniki, która miała zrewolucjonizować możliwości malarstwa. Najsłynniejszym ich dziełem jest poliptyk ołtarzowy dla kościoła św. Jana (dziś św. Bawona)